Het oogsten van de knoflook

Houd je apparaat even scheef om goed te kunnen zien dat het modderige voorwerp dat Roos zojuist uit de grond heeft geschept, een onvervalste knoflookui is. In oktober geplant, winter overleefd, flink gegroeid hebben we nu in juni, 8 maanden later een forse oogst aan knoflook. Snel de grond omspitten, licht mesten en snijbiet zaaien. Kan daarna de boerenkool nog haar best doen.

Door gebruik van mulche tussen de knofjes is dit zaaibed asrdig vrij van onkruid gebleven!

Eindelijk het boek overhandigd

Om gek te worden, een nieuwe update en direct kan ik de foto's niet meer adequaat bewerken. Neemt niet weg dat ik vandaag, samen met Roos een jaren oude belofte heb voldaan; het fameuze boek "red strangers", favoriet boek van Richard Dawkins langs gebracht en overhandigd aan Gatimu. Jaren geleden hadden we elkaar ontmoet en gesproken in de trein. Hij kwam uit Kenya, studeerde theologie in Kampen en ik had in die tijd genoemd boek aangeschaft via boekwinkeltjes.nl. We wisselden email adressen uit en correspondeerden. En uiteindelijk ontmoetten wij elkaar nu bij hem thuis op z'n vrije dag. 

Hij wist zich onze ontmoeting nog goed te herinneren; deed mij plezier. Het boek gaat over de laatste jaren voor de kolonisatie van dit stuk Afrika door de Engelsen. Ik ben heel.benieuwd hoe hij dat ervaart, het verdwijnen van de oorspronkelijke cultuur van zijn vadeeland. Gaan we later nog eens over praten.

Zijn 8 maanden oude zoontje zat gemoedelijk bij ons op schoot. We vertrokken en maakten een prachtige wandeling over de Veluwe door bossen en fraaie landschappen. In Wolfheze namen we een hapje en namen de trein terug. Was een blije dag geweest.

Een magistrale dissertatie

Eind vorig jaar kwam ik met haar in gesprek tijdens een kerstborrel in het belendend trapportaal. Juliëtte, bezig met de afronding van haar proefschrift. Ze vertelde mij over het onderzoek dat zij had gedaan, bijzonder interessant maar ook bijzonder relevant; het betrof de ontwikkeling van eenn techniek om vanuit satellieten de groei, althans de fotosynthese van op de bodem groeiende vegetatie te meten. In het kader van de CO2 problematiek buitengewoon relevant werk mijns inziens. Ik zei dat ik graag de plechtigheid zou willen bijwonen en zo geschiedde vandaag.

Gisteren was ik nog even bij haar langs gegaan om haar een hart onder de riem te steken en te bedanken voor de handgeschreven uitnodiging.

"Het boekje", zoals promovendi over hun dissertatie spreken oogde imposant, was een fors boek, vol illustraties en tabellen.

Daar kwam ze binnen, voorafgegaan door de pedel. Ze gaf een lekenpresentatie die klonk als een klok en een zekere indruk gaf van de precisie waarmee ze de techniek had vervolmaakt. Dat werd tijdens de "verdediging" nog eens dunnetjes overgedaan waarbij de waardering voor de kwaliteit van haar meticuleuze inzet om de meettechniek tot adequate resultaten te brengen openlijk werd betiteld.

Achteraf denk ik dat haar proefschrift meer een standaardwerk voor toepassing van deze meetmethode is geworden. Dat zullen niet veel promovendi voor elkaar krijgen. Hulde Juliëtte!!

Raapsteel stamppot

Na een valse start door al te zaaien in maart is nu de tweede poging bijzonder succesvol gebleken; ik heb inmiddels volop raapstelen en vandaag dan ook stevig geoogst. Bij de slager spekblokjes ingeslagen, een smeuïge aardappelpuree gemaakt en de schone, fijngesneden raapsteelbladeren erdoorheen gemengd. Spekjes en spekvet deden de rest! Een klein scheutje azijn maakte het helemaal af. Daarbij moest ik wel lachen om die oude geschiedenis waarbij Lien azijn bij dit lekkers goot en ik (de enige keer in mijn bestaan) uit pure woede het pand verliet in de stellige overtuiging dat daarmee die heerlijke stamppot verpest was. Eenmaal afgekoeld kwam ik weer terug en het smaakte fantastisch. Daar moest ik uiteraard even aan denken.

Over de vlieg

Vandaag was ik bij Joke op bezoek en natuurlijk waren ook de kleinkinderen van de partij. Kleine Mees moest voortdurend luidruchtig tonen hoe hij moedig van een kruk naar beneden op een matras sprong, maar tussendoor lukte het ook om wat met Joke te praten. Ze legde hem te slapen, ze heeft last van een blessure aan haar voet en ging voor behandeling naar een fysiotherapeut. Ze was vlot weer terug en toen kwamen we uitgebreid aan de praat.

Een onderwerp dat ons beiden raakt betreft de teruggang van de insecten, hele soorten lopen enorm terug of verdwujnen zelfs. Joke noemde de meikever en inderdaad, daar waar je 40 jaar geleden een bierviltje op je bierglas moest leggen, daar zie je heden zelden of nooit meer zo'n fraaie zoemer. Maar zelfs de mug begint zeldzaam te worden, zelfs in het bos. Vliegen zijn slome duikelaars geworden, laatst kwam er een vlieg te poot de kamer binnen wandelen, je kunt de enkele die verdwaald binnenshuis komt gewoon met de hand vangen.

Later kwamen de twee oudsten ook thuis en ik was bereid om tegen beiden een schaakpaetij op te zetten. 

Thuis gekomen zat ik 's-avonds rustig op de bank en vloog er een insect tegen mijn wang. In een reflex sloeg ik tegen m'n wang en bleef de vlieg, zo bleek zitten.

Volgens Joke komt het door het veel gebruikte gif, ik denk dat de hoge CO2 concentratie een rol speelt bij de zuurstof uitwisseling bij deze diersoorten. 

Korenbloemen blauw

De afgelopen dagen heb ik de "gele wandeling" herontdekt, was vroegig "het drietje", de 12 kilometer wandeling in het Houdringhebos, ooit gemarkeerd met geverfde drietjes op de belendende bomen, maar inmiddels alweer vele jaren gemarkeerd met houten paaltjes met een geel kenmerk. Die paaltjes zijn voor het grootste deel weggerot en heden deels vervangen. 

In het kader van het behoud van m'n conditie heb ik het drietje weer als standaard in het wandelmenu opgenomen en daarbij ontdekte ik een onbekend maar fraai stukje. Dat wilde ik samen met Roos kunnen lokaliseren. Dus op stap, langs het korenveld met fraaie korwnbloemen blauw. Bij huize Cantecleer langdurig van vogelgezang en groen genoten en bammetjes genuttigd. Uiteindelijk het fraaie plekje kunnen lokaliseren en door langs de drinkwaterfabriek. Bij de mieren gekeken.

 en even op het bankje gezeten. Kwamen we genoeglijk in gesprek met twee dames. Ging o.a. over vitaminen en mineralen. Daarna door naar de flat en geluncht.

Een verjaardagstaart

Vandaag feest, Roos' oudste zoon, Douwe viert zijn 41e verjaardag. Als gewoonlijk waren we keurig op de aangegeven tijd en zaten al snel genoeglijk koutend aan de thee. Het zou een klein gezelschap worden, slechts Douwe's oudste halfbroer met echtgenote zouden later die middag aansluiten, en hoe!! Anita had een onwaarschijnlijk mooie verjaardagstaart gecreëerd; "gebakken" als epitheton zou her kunstwerk tekort doen. Na enig aarzelen moest Douwe zich toch van de taak kwijten om her lekkers aan te snijden.

Het werd een heel gezellige bijeenkomst, afgesloten met lamsvlees van de barbecue. Meermaals zeiden Roos en ik tegen elkaar dat het zo'n fijne, gezellige middag was geweest.